Όταν τα παιχνίδια είναι πολλά όπως συμβαίνει σήμερα στα περισσότερα σπίτια με παιδιά, ουσιαστικά δεν χρησιμοποιούνται. Απλώνονται παντού χωρίς να παίζονται. Το παιδικό μυαλό στέκει ανήμπορο μπροστά στην ποικιλία. Περνάει ταχύτατα από το ένα στο άλλο χωρίς να χαίρεται κανένα. Κι εμείς μαζεύουμε παντού σκορπισμένα παιχνίδια. Ειδικά σε περίοδο γιορτών που οι πάντες φέρνουν δώρα, ο ενθουσιασμός κρατάει όσο το ξεπακετάρισμα. Μετά αφήνονται στη γωνιά για να ανοιχτεί το επόμενο.
Όταν όμως δεν υπάρχουν, την απώλειά τους συμπληρώνει η παιδική φαντασία. Κι αυτό είναι χίλιες φορές προτιμότερο απ’ το ακριβότερο παιχνίδι. Στο τροχόσπιτο που ο χώρος δεν επιτρέπει πολλά πολλά, με λίγα τουβλάκια και μάλιστα χοντροκομμένα, από αυτά που παίζουν μικρότερα παιδιά, έγιναν ευφάνταστα σενάρια και δεν απειλήθηκε ο μεσημεριανός καλοκαιρινός ύπνος των γονιών. Στα παιδιά ούτε λόγος για ύπνο.
Αφού πήραμε το μάθημα του καλοκαιριού, όταν επιστρέψαμε εξαφανίσαμε εντέχνως αρκετά παιχνίδια και αφήσαμε ένα κουτί με τουβλάκια τύπου Lego. Ατέλειωτο παιχνίδι και πολύ έξυπνες κατασκευές ήταν το αποτέλεσμα. Μπράβο στα τουβλάκια.



