Ο γαργαληστής (έτσι γράφεται), είναι κάτι σαν το Ζορό με μάσκα και μπέρτα (τουλάχιστον αυτό κατάλαβα από τη διήγηση του Γιώργου), που τις νυχτερινές ώρες πηγαίνει στα παιδικά δωμάτια και γαργαλάει τα παιδιά. Όχι απλώς για να κάνει πλάκα μαζί τους, ο σκοπός είναι άλλος. Παίρνει το γέλιο που περισσεύει από τα παιδιά  και το πηγαίνει στο εργαστήριό του  να το διπλασιάσει.

Ο διπλασιασμός γίνεται με τη βοήθεια ενός μαγικού φίλτρου και  το γέλιο που έχει παραχθεί μπαίνει σε γυάλινα μπουκαλάκια και δίνεται στα παιδιά που δεν έχουν γέλιο γιατί είναι στεναχωρημένα. Αλλά για να παρασκευαστεί το  μαγικό φίλτρο σύμφωνα με την μυστική συνταγή, πρέπει να περιέχει κάποια συστατικά: μια καρδιά για την αγάπη, ένα παιχνιδάκι για το παιχνίδι και κάποια άλλα που δεν θυμόταν. Στο τέλος της παράστασης όταν έδειχναν τις κούκλες στο κοινό,  ο γαργαληστής τον γαργάλησε κι εκείνον!

Αυτά και άλλα μου έλεγε στο αυτοκίνητο καθώς επιστρέφαμε από την Αθήνα. Παγκόσμια ημέρα κουκλοθέατρου η 21η Μαρτίου και η θεία Ευαγγελία πήρε τον ανιψιό την Κυριακή το  μεσημέρι και πήγαν να δουν τον  Γαργαληστή του Δημήτρη Μπασλάμ. Παιζόταν στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 και Λένορμαν. Την παράσταση ανεβάζει κάθε Κυριακή στις 12.30 το εργαστήρι κατασκευής και θεάτρου μαριονέτας ΑΝΤΑΜΑΠΑΝΤΑΧΟΥ και για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ.

Η ιστορία μου θύμισε τους φοβιστές στην ταινία Μπαμπούλας ΑΕ που επισκέπτονται τα παιδικά δωμάτια για να τρομάξουν τα παιδιά και από τις στριγλίες τους να παράγουν ενέργεια. Ο γαργαλιστής όμως είναι απείρως καλύτερη ιδέα.